Türkiye ekonomisinin gerçek fotoğrafını görmek isteyenler büyüme rakamlarından önce icra dairelerine bakmalı. Çünkü bugün milyonlarca vatandaşın yaşadığı ekonomik sıkıntının en somut göstergesi, adliye koridorlarında biriken icra dosyalarıdır.
UYAP verilerine göre icra dairelerindeki açık dosya sayısının 26,7 milyonu aşması, artık görmezden gelinemeyecek bir tablodur. Bu rakamlar sadece borç istatistiği değil; geçim derdiyle mücadele eden milyonlarca ailenin feryadıdır.
Vatandaş lüks tüketim için değil; kirasını ödemek, faturasını yatırmak, çocuğunun okul masrafını karşılamak ve evine ekmek götürmek için borçlanıyor. Emekli ay sonunu getiremiyor, asgari ücretli maaşını tüketmeden ayı bitiremiyor, esnaf ise borcunu başka bir borçla kapatmaya çalışıyor. Faizler ve icra masrafları eklendikçe küçük borçlar büyük bir çıkmaza dönüşüyor.
Artık bu meseleyi yalnızca alacaklı ile borçlu arasındaki hukuki bir sorun olarak değerlendiremeyiz. Bu, doğrudan bir geçim ve toplumsal huzur meselesidir.
Peki çözüm ne?
Bireysel kredi ve kredi kartı borçları için faizsiz, uzun vadeli ve vatandaşın ödeyebileceği bir yapılandırma hayata geçirilmeli. Temel ihtiyaçlardan kaynaklanan borçlar için sosyal koruma mekanizmaları oluşturulmalı. Varlık yönetim şirketlerinin uygulamaları denetlenmeli. En önemlisi de emekli ve asgari ücretlinin alım gücü artırılmalı.
Çünkü vatandaşın borcunu yeniden yapılandırmak kadar, yeniden borçlanmak zorunda kalmayacağı bir ekonomik düzen kurmak da önemlidir.
Unutulmasın; icra dairelerinde dosyalar çoğalıyorsa orada sadece borç değil, biriken geçim sıkıntısı ve kaybolan umutlar vardır.
Artık açıklama değil çözüm, vaat değil adım, söz değil icraat zamanı!
Kalın sağlıcakla...
